Soul Diary

Archive for September, 2010

“Efsane İstanbul: Bizantion’dan İstanbul’a – Bir Başkentin 8000 Yılı” SAKIP SABANCI MÜZESİ

tam yanından geçip köşeyi dönecektim ki fısıldadı..
aslında göz göze gelmek an meselesiydi boyum kadar mermer heykelle…
‘Ben Batı Roma İmparatoru II. Valentinianus’ diye tekrarladı..
O an durup yaklaştım, üzerindeki herbir kıvrım ve detaya yakından baktım ve düşündüm…
tarihe adını bir şekilde not düşmüş bir imparatorun neredeyse canlanacak heykeline bakarken
ondan çok bu şahasere emek veren heykeltraşı düşündüm….
bu sert mermeri sabırla kıvrım kıvrım şekillendiren o büyük ustayı…
o zamanı yaşamak istedim, kıvrımlara daha çok yaklaştım ve gözlerimi kapatıp
yontunun her darbesinin sesini duymaya çalıştım..
o anda ki ustanın ruh halini, günlük hayatını çizdim düşlemimde ve binlerce yıl öncesinden
elinin değdiği mermere şu an dokunma mesafesinde olduğumu düşünüp ürperdim….
O sırada imparator emirler yagdırıyordu etrafa…kendi zamanının hakim edasıyla hala:))

Ben kafamda heykeltraşın izdüşümüyle vedalaşıp ve eserine saygılarımı sunup devam ettim yoluma…
Çünkü önümde gezip görecek 1000 yıl (!!) daha vardı..

İstanbul’un, Marmaray Projesi kapsamındaki Yenikapı kazılarıyla daha da geriye giden 8000 yıllık eşsiz tarihini, 500’ü aşkın eserle gözler önüne seren sergi, Bizantion’dan Neo Roma’ya, Constantinopolis’ten İstanbul’a; 8000 yıllık bir yolculuk sunuyordu.

Sergide; İstanbul’un bir Roma garnizonu iken, Doğu ve Batı Roma’nın ayrılmasından sonra giderek başkente dönüşmesi, Bizans İmparatorluğu’nun gelişme, duraklama ve çöküş evrelerinden sonra 1453 yılında Osmanlılar tarafından fethedilmesiyle yeni bir doğuşa sahne olması anlatılmıştı.

Herbir dönemi gezerken o dönemin tanıkları günlük eşyalar, yazıtlar, paralar ,takılar,yontular vs.. karşımdaydı ve binlerce yıllık tarihin ete kemiğe bürünmüş bu haline tanık olmak büyüleyiciydi..Millattan önce şu an gezindiğim topraklarda yaşamın varlığı ve millat sonrası büyük imparatorlukların yerleşkesi olması anlamı pekiştiriyordu..

İmparatorun sürprizinden sonra en çok etkilendiğim ne diye sorulursa eğer şüphesiz 1453 sonrası Osmanlı dönemi diyebilirim…özellikle alt salonda birebir kurulan II.Mahmud ‘ un sefer ve seyahatlerinde kullandığı çadır görkemliydi..saçaklarına dokunabilmek bile çok etkileyici..
Ve tabi ki kaftanlar….koca sultanlar için daha gösterişli bir giysi başka ne olabilirdi ki!..
Canlı tanık edasıyla gözümün önünde titizlikle yerleştirilmiş halleriyle ışıldıyorlardı…ister istemez hayalinizde canlanıveriyordu kaftanı giyen sultanlar…

Ve daha tariflere sıgmayacak esyalar, resimler ,kılıçlar ve diğerleri…

Bir rüyadan uyanmak istemezmiş gibi çıktım sergiden…ve dışarda tarih akıyordu hala…
İstanbul ‘ u çektim içime boğazı seyredip derin bir nefesle…..

Turgenyev’in “Babalar ve Oğullar” ında Bazarov’un dediği gibi

“Ölüm eski bir şey ama herkes için yenidir”

giden için mutlaka öyledir..

kalan için de pek bir farkı yoktur gidenden…

hayatımızda yeri olan birini kaybettiğimizde duyduğumuz sersemlik hissi bundan olsa gerek…

hazırlıksız, savunmasız, tek başınayızdır…

anlam arama boşunadır, sebepler sıralama nafile…

hamlesiz ve suskun kalış kaçınılmazdır…

kabullenerek alışma, ilahi güce boyun eğme ve sabretme…

yok daha ötesi…

İlahi takdir karşısında kul manasız…
Yalın bir çıplaklıktadır artık tafrasız..

Peki yaşarken öldürdüklerimiz….
Kendi hükmümüzle yani
yokluk olmalarına izin verdiklerimiz
???
Hayatımızda olmasın artık dediklerimiz…
Fark var mıdır??

Evet klişe laftır; parayla saadet olmadığı gibi kimi zaman zevk ve estetik de olamayabiliyormuş….hatırı sayılır bir maddi getiri sağlayacak bu anlamsız ve ucube yapı nerede mi?
Yeşil alanlar, kentsel dönüşüm vs..alanlarında kriterler değerlendirilerek verilen Avrupa Birliği Şeref Bayrağı Ödüllü, Türkiye’ nin tek belediyesi Bahçeşehir ‘de…

Fazla söze gerek yok, fotoğraf çirkinliği yeterince gösteriyor….önünde uzanan doyumsuz yeşil alan ve gölet manzarasıyla o kadar tezat ki…..şüphesiz sebep olanlar ‘eserleriyle’ gurur duyuyorlardır!!!..

Sular yükselince, balıklar karıncaları yer,
Sular çekilince de karıncalar balıkları..
Kimse bugünkü üstünlüğüne ve gücüne güvenmemelidir….
Çünkü kimin kimi yiyeceğine “suyun akışı” karar verir….
(Bir Afrika atasözü)